مشو به دیدن خشک از سمنبران قانعمشو ز خوان سلیمان به استخوان قانع

چو غنچه دوخته ام کیسه ها به خرده گلبه برگ سبز شوم چون زباغبان قانع ؟

حلال باد به یعقوب بوی پیراهنکه من ز دور به گردم زکاروان قانع

خطا چگونه شودتیر من،که گردیمز صید خویش به خمیازه چون کمان قانع

مرا ز خویش درین آسیا چوباری نیستشدم به گردش خشکی زآسمان قانع

خوش است لقمه که چشمی نباشد از پی آنبه خوردن دل خود گشته ام ازان قانع

ز بوسه صلح به پیغام خشک نتوان کردبه نیم جان نشوم زان جهان جان قانع

همان ز رهگذر رزق می کشم سختیاگر چه من چو همایم به استخوان قانع

به یک دو کف نتوان سیر شد زآب حیاتبه یک دو زخم زتیغش شوم چسان قانع؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ز زخم خار شود امن بلبلی صائبکه شد به رخنه دیوار گلستان قانع

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring