تا همچو لعل، رنگ به رخسار داشتمخون در دل از شکست خریدار داشتم

هرگز قرین نگشت به هم قول و فعل منکردار را همیشه به گفتار داشتم

تا با خدا افتاد مرا کار، به شدمشربت نداشتم چو پرستار داشتم

تا چون حباب چشم گشودم ز یکدگرسر در کنار قلزم خونخوار داشتم

هرگز دلم ز فکر غزالان تهی نبوددایم درین خرابه دو بیمار داشتم

چون شبنم از تجلی خورشید محو شدچشم تری که از غم گلزار داشتم

هرگز نداشت میل، ترازوی مشربمدایم به دست سبحه و ز نار داشتم

چون زلف، تار و پود حواسم نبود جمعتا فکر جامه و غم دستار داشتم

فریاد من ز قحط هم آواز پست شدکارم بلند بود چو همکار داشتم

داغ ترا به غیر نمودم ز سادگیآیینه پیش صورت دیوار داشتم !

هرگز نصیب گوشه نشینان نمی شودآن خلوتی که بر سر بازار داشتم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب هزار شکر که بر دل گذاشتمدستی که بر سر از غم دلدار داشتم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets