چین ز جبین در مقام جنگ گشایمهمچو فلاخن بغل به سنگ گشایم

دوست کنم خصم را به چرب زبانیجوی شکر از رگ شرنگ گشایم

روی نتابم ز حرف سخت حریفانسینه چو آیینه پیش سنگ گشایم

خار مغیلان کشید از آبله ام دستاین گره از ناخن پلنگ گشایم

ماهی ریگ روان وادی فقرمکی دهن حرص چون نهنگ گشایم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. من که دلم صائب از نشاط گرفته استکی ز قدحهای لاله رنگ گشایم؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets