نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

پیش من طوطی ز خجلت سبز نتواند شدنگوشها را تنگ شکر می کند گفتار من

اشک نیسان را که در چشم صدف گرداند آبمهره گل می شمارد گوهر شهوار من

خواب شیرینی که مردم جا به چشمش می دهندمی کند کار نمک با دیده بیدار من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از غزل پر کن بود دیوان من صائب تهیسبزه بیگانه را ره نیست در گلزار من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring