هلاک جلوه برق است آشیانه منبغل چو موج گشاید به سیل خانه من

خراب حالی ازین بیشتر نمی باشدکه جغد خانه جدا می کند ز خانه من

سیاه مستی من رنگ بست افتاده استخمار صبح ندارد می شبانه من

ز بس گزیده ز دلگیری وطن شده امزبان مار بود خار آشیانه من

روانی سخن من ز هم خیالان نیستز موج خویش چو دریاست تازیانه من

چراغ دولت ابر بهار روشن باد!که چون صدف ز گهر ساخت آب و دانه من

به ابر قطره دهم سیل در عوض گیرمز خرج، بیش چو دریا شود خزانه من

مرا ز خاک به اندک توجهی بردارچو تیر کج مگذر راست از نشانه من

ز گریه ای که مرا در گلو گره گرددسپهر سفله کند کم ز آب و دانه من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گرفته بود جهان را فسردگی صائبدماغ خشک جهان تر شد از ترانه من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring