فروغ زندگانی برق شمشیرست پندارینفس عمر سبکرو را پر تیرست پنداری

چنان از موج رحمت شد زمین و آسمان خالیکه دریای سراب و ابر تصویرست پنداری

طراوت نیست چون گهواره در سیمای این طفلانسپهر خشک یک پستان بی شیرست پنداری

به مشت خاک خود کامروز و فردا می برد بادشچنان دلبستگی داری که اکسیرست پنداری

مرا از زندگانی سیر کرد از لقمه اولطعام این خسیسان آب شمشیرست پنداری

سرآمد عمر و گامی طی نشد از وادی مطلببه پایم این ره خوابیده زنجیرست پنداری

کمربسته است چون گل از پریشانی به خون منحواس خمسه من پنجه شیرست پنداری

ز شان عشق، عاشق در نظرها شوکتی داردکه نقش پای مجنون پنجه شیرست پنداری

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چنان در رشته طول امل پیچیده ای صائبکه صحرای طلب را زلف شبگیرست پنداری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love