طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای

در وادیی که برق خورد نیش کاهلیاز غفلت آرمیده چو منزل نشسته ای

نیلوفر سپهر به خون تو تشنه استای لاله شکفته چه غافل نشسته ای

خضر رهی و پشت به دیوار داده ایآیینه ای، چه سود که در گل نشسته ای

بر چهره ات چگونه در فیض وا شود؟آخر کدام شب به در دل نشسته ای؟

در کعبه ای و پشت به محراب کرده ایهم محملی به لیلی و غافل نشسته ای

چندین هزار مرحله می بایدت بریدتا روشنت شود که به منزل نشسته ای

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. این آن غزل که فیضی شیرین کلام گفتدر دیده ام خلیده و در دل نشسته ای

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring