از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب

می شود چون نافه مویش در جوانی ها سفیدهر که خون خویش را سازد چو آهو مشک ناب

راحت بی رنج در ماتم سرای خاک نیستخنده‌ی گل گریه های تلخ دارد چون گلاب

در بلندی با فرودستان تواضع پیشه کنتا چو ماه نو ترا گردون کند از زر رکاب

می کشد از عشق، حیف خود دل بی تاب مامی کند خون در دل آتش به گردیدن کباب

نیست از باد مخالف فرق تا باد مرادشد تنک دریانوردی را که دل همچون حباب

عشق در دلهای روشن بی قراری می کندپرتو خورشید در آیینه دارد اضطراب

کوته است از حرف خاموشان زبان اعتراضایمن از تیغ است هر خونی که گردد مشک ناب

دل منه بر عمر مستعجل که اسب تند رانیست مانع از دویدن پا فشردن در رکاب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می دود در جستجوی آب، دایم هر طرفگرچه از آب است صائب پرده چشم حباب

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets