خوش طبع و لوند و با وجود این معنی بغایت دردمند بود، این مطلع از اوست :

چرا از پهلوی من دردمندی در بلا افتد
مرشد ماست خم باده که در روی زمین

نیست پیری به از او صاف دل و گوشه نشین
ذره ها در کشش مهر بر افلاک شدند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets