مشهدی است و مرد فقیر و گوشه نشین است و از اقسام شعر برباعی میل دارد و بدین واسطه او را شیخ رباعی میگویند .

این دو رباعی از نتایج طبع اوست :

بر طرف رخت دو زلف عنبر آمیز
از روی لطافت آتش حسن تو را

افتاده چو کاکل پریشان توایم
گفتی که مرا بدردمندان نظریست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets