در حضور جماعتی انبوهرفته بودم پی تفرّج کوه

کمری را شکافت یک یاریپیش ما ناگهان پی کاری

کرمکی یافتم میان کمرسیر و سیرآب و سبز و تازه و تر

اندر آنجا مقام خود کردهچون در آب و گیاه پرورده

هیچگونه مسام و راه گذرما ندیدیدم در میان کمر

خلق چون دید صورت آن راتازه کردند جمله ایمان را

رزق این از کدام راه آمدکه تر و تازه چون گیاه آمد

قوت از بهر قوّت جان استوان هم از فعل​های یزدان است

فعل حق را سبب نمی​شایدکم نگردد ز هیچ و نفزاید

بی سبب بین که دارد او زندهجمع شو تا کی ای پراکنده؟

بسکه دیدیم مرده از خوردننادر است از گرسنگی مردن

گر توانگر بوی و گر درویشنخوری جز که قدر روزی خویش

تو کنی جمع تا فلان بخوردعاقل این را ز ابلهی شمرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets