وحدت تو ز کثرت اشیاهست مانند هستیت پیدا

جزوهای جهان زکوه و ز کاههمه در «لا اِله الاّ اللّه»

«قل هواللّه» گفت با تو احدباز «اللّه» گفت فرد و «صمد»

آنکه از کس نزاد و نی زایدزو کسی، مثل او کجا شاید

شیب و بالا و مثل نبود کسبه ضرورت که او بماند و بس

همه دانند واحدیت اواز احد دم مزن فهو هُوَ هو

عقل مخلوق ره بدان نبردمرغ فکر اندر آن هوا نپرد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love