رفت یک روز ابلهی نادانپیش خواجه محمد کُجُجان

گفت ای خواجه هر چه هست منمراست بشنو قبول کن سخنم

خواجه گفتا که آفتاب گواهمی​نخواهد به روشنی ز افواه

نور خورشید خود گواه خود استهم تو بشنو که داده را ستده​ست

بس جواب لطیف روشن داددرج آن بزرگ عالی باد

همه الفاظ وی از این سان استهمچو خورشید و مه دُرفشان است

راستی هست معدن دل و جانهمگی خاک تودۀ کججان

مرد توحید خود نگوید منگرچه باشد چو جرم خور روشن

اهل توحید را سخن نبودکه سخن، بی نشان من نبود

من و او عین شرک و تقلید استچه مناسب به اهل توحید است

نور و ظلمت به هم نگردد جمعباد صرصر فرو نشاند شمع

راه توحید در قدم زدن استقعر دریا چه جای دم زدن است

بی رضا و توکل و تجریدکی توان کرد دعوی توحید

سخن وحدت آنگه از عامیزان چه خیزد بجز که بدنامی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love