نفس و عقل چون زجاجه و مشکوةدل چو مصباح ونور او ز صفات

خانه​ای کاندر اوست این قندیلتن انسان بود بدین تأویل

چشم و گوش و مشام و ذوق و مسامروزن است و دریچه​های به جام

ماورای دریچه و روزنکیست بنشسته بازگو با من

دست تو آستین دستی دانزیر هر موی از آن نشستی دان

لیک از آنجا حلول فهم مکنتا نیفتی به شبهه​های کهن

دافع شک و شبهۀ منکرنص «بی یسمع» است و «بی یبصر»

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets