آنکه ذات آفرین بیش و کم استاز صفت آفریدنش چه غم است

اختیاری کز اضطرار بودنزد عاقل نه اختیار بود

خالق کل شیء از که و کیمعطی و مانع است و مبدع وحی

چون‌که ترک مقدری مقدورنیست مر بنده را، شود مجبور

سکنات و تحرک و حرکاتهمه داند محرک هیئات

پس تو باید که آن همه دانیتا به فعلش قیام بتوانی

نیک دانسته‌ای بخوان از بریا توانسته‌ای عرق بستر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets