چند بارد غم دنیا به تن تنهاییوای بر من تن تنها و غم دنیایی

تیرباران فلک فرصت آنم ندهدکه چو تیر از جگر ریش برآرم وایی

لاله‌ای را که بر او داغ دورنگی پیداستحیف از ناله معصوم هزارآوایی

آخرم رام نشد چشم غزالی وحشیگرچه انگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافتدر همه شهر به شیرینی من شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سوداز چراغی که بگیرند به نابینایی

همه در خاطرم از شاهد رؤیایی خویشبگذرد خاطره با دلکشی رؤیایی

گاه بر دورنمای افق از گوشه ابربا طلوع ملکی جلوه دهد سیمایی

انعکاسی است بر آن گردش چشم آبیاز جمال و عظمت چون افق دریایی

دست با دوست در آغوش نه حد من و تستمنم و حسرت بوسیدن خاک پایی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شهریارا چه غم از غربت دنیای تن استگر برای دل خود ساخته ای دنیایی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets