دردا که دل نماند و بر او نام درد ماندوز یار یادگار دلم یاد کرد ماند

بر شاخ عمر برق گذشت و خزان رسیدیک نیمه زو سیاه و دگر نیمه زرد ماند

بر نخل بخت و گلبن امیدم ای دریغخار بلا بماند، نه خرما نه ورد ماند

عمرم بشد به پای شب و روز و غم گذاشتموکب دو اسبه رفت و همه راه‌گرد ماند

دل نقشی از مراد چو موم از نگین گرفتیک لحظه جفت بود و همه عمر فرد ماند

گردون نبرد ساخت به خون‌ریز با دلمدر دیده خون دل ز نشان نبرد ماند

خاقانیا چه ماند تو را کاندهش خوری؟کانده دلت بخورد و جگر نیم خورد ماند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring