تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز من
تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز منبا تو ننشینم به کام خویشتن بیخویشتن
خار راه خود منم خود را ز خود فارغ کنمتا دوئی یکسو شود هم من تو گردم هم تو من
باقی آن گاهی شوم کز خویشتن یابم فنامرده اکنونم که نقش زندگی دارم کفن
جان فشان و راد زی و راه کوب و مرد باشتا شوی باقی چو دامن برفشانی زین دمن
ای طریق جستجویت همچو خویت بوالعجبراه من سوی تو چون زلفت دراز و پر شکن
من که چو کژدم ندارم چشم و بیپایم چو مارچون توانم دید ره یا گام چون دانم زدن
مرغ جان من در این خاکی قفس محبوس توستهم تو بالَش برگشا و هم تو بندش برشکن
تا اگر پران شود کوی تو سازد آشیانیا گرش قربان کنی زلف تو باشد بابزن
سالها شد تا دل جانپاش ازرقپوش منمعتکفوار اندر آن زلف سیه دارد وطن
از در تو برنگردم گرچه هر شب تا به روزپاسبانان بینم آنجا انجمن در انجمن
در ازل بر جان خاقانی نهادی مُهر مِهرتا ابد بیرخصت خاقان اعظم برمکن
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/xaqani-qezel-288
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Ağalar, biwəfa yardanMən dönərəm, könül dönməz
Mənim TanrımMən bir zaman öz-özümdən uzaxdım,Dün bir işıq buldum, ruhuma taxdım.
Tükənməz eşq ilə duyduqca dərinTükənməz eşq ilə duyduqca dərinSənin gözündəki o şeriyyəti,
Get!Bəni anlatma ki eşq, aləmi-sevda nə imiş?Bilirəm bən səni, get! Hər sözün əfsanə imiş.