جمال شاه سخا بود و بود تاج سرموحید گنج هنر بود و بود عم به سرم

به سوی این دو یگانه به موصل و شرواندلی است معتکف و همتی است بر حذرم

هنر بدرد ز دندان تیز سین سخادلم درید و بخائید گوشهٔ جگرم

سخا بمرد و مرا هرکه دید از غم و دردگریست بر من و حالم، چو دید در به درم

منم غریق غم و اندهان که در شب و روزغم جمال برم و انده وحید خورم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise