Möhkəm adam
Üstünə dalğa-dalğadərd axdı, qəm yeridi,Yanağa göz yaşları,kirpiyə nəm yeridi.Hər zülmün arxasınca,zülm, sitəm yeridi,O dözdü, o dayandı,köklü bir qaya kimi.
Zaman onu sıxsa da,o, özünü sıxmadı,Öz yükünü özgəninkürəyinə yıxmadı.Öz içində qaynadı,heç təbindən çıxmadı,Dərdi gedib çıxsa da,ulduza, Aya kimi.
Canında qəm qovurdu,gözündə yaş ətridi,Qoca dəyirman kimibağrında daş əritdi.Yıxılmazdı, vaxt onu,yavaş-yavaş əritdi,Dünyatək cavan idi,qocaldı dünya kimi.
2002, 17 noyabr
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/zelimxan-yaqub-mohkem-adam
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Məgər yüzə çin salmışdır sərvi-nazXumar gözün nə süzdürür süzdürür
VarXiafət mülkünün şahənşahəni,Üç yüz altmış altı didabanı var.
Günü-günə calasan daKeçən günə günlər çatmazGünü-günə calasan da!
Müəmma: Beş yaşından on beş raha yetişdimBeş yaşından on beş raha yetişdim,Beşi atdım, beşi tutdum, beşi nə?