Yerin layları kimi,Göyün qatları kimiFikrim açılır hərdənGöz önümdə qatbaqat.Şeylərin ən kiçiyi –Atom zərrəcikləri,Ən böyüyü - kainat.O da gözlə görünmür,Bu da gözlə görünmür.Belə ötdü əsrlər,Təbiətin verdiyiGöz acizmiş nə qədər...İnsan o kiçikliyi,İnsan o böyüklüyüGörməyə çox can atdı,Özünə göz yaratdı.O, mikroskop yaratdı,O, teleskop yaratdı.Çox ehkamlar dağıldı,Çox qurğular pozuldu.ƏsrimizdəAğıl döndü göz oldu.

Avqust 1963

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets