الا یا ساکن الدار رأیت الثلج فی الدارفاوقد بیننا جمرین من خمر و من نار

جهان از برف پر کافور قیصوریست پنداریبیاور باده روشن که شد روی هوا تاری

ادر کأسین من لحظ و من مکنون خمارققلبی صار مسلوبا باکراه و اجبار

نه به زین موسمی باشد ز بهر عیش و میخوارینه سلطان ارسلان دارد نظیری در جهانداری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern