هات یا عقلی و دینی من صبابات الزمانلا تعدنی ان قلبی لیس یرضی بالامان

از سر حالت نگارا! عیش کن تا در جهانیزانکه تو طفلی درین ره حیلت گردون ندانی

لا تلومونی فانی هائم اهوی المثانیغننی قولا علیها واترک السبع المثانی

گرچه خرمن سوز عقلی ورچه شورانگیز جانیبا مجیر از روی رحمت گر بسازی می‌توانی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets