بدیدند مه، ساقیا می چه داری
بدیدند مه، ساقیا می چه داریکه آمد گه عشرت و میگساری
بکردیم سی روز آن میهمان رابانواع خدمت بسی جان سپاری
سبک دل شدیم از فراقش بیا تاگران ساغری چند بر من شماری
ز رشگ وشاقان خسرو مه نورخ افروز چون لعبت قندهاری
بدین نقره خنگ فلک می نمایدبه نظارگان لعب چابک سواری
ز چوگان خسرو حسد برد از آن شدبدین زردی و خشکی و این نزاری
ازین قلعه قلعی هفت طارمچو از لشکر شب هوا گشت تاری
مسیح آمد و روح قدسی خدمترکابش گرفته به فرمان باری
ز جنات فردوس اطباق رحمتبیاورد با او خضر کرده یاری
خضر جام جمشید پر آب حیوانفرستاد بر عادت دوستداری
که تا شه کند نوش و جاوید ماندچو در وقت افطار سازد نهاری
قزل ارسلان خسرو ملک پرورکه شد ختم بر نام او شهریاری
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/beylaqani-qeside-81
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Praise
گر گذاردمان فلک حالی به حال خویشتن
The Seven Beauties, chapter 23One day with an ascendant auguring good (King) Bahram took his place upon the throne.Where’er there was a king or emperor, a giver or a holder of the crown —
Tərəhhata inanma!Ana güldür, bir gün solur,Ana dili şirin olur.
Ulu şahım, qılıncına söykənim!Xətainin ruhu qarşısında.*Şah Xətai, qüvvətimiz haçalanır,