ای شب خجل ز مویت گل تنگ دل ز رویتکوثر عرق گرفته از شرم خاک کویت

ماییم و خشک جانی بر کف نهاده پیشتیا رحمت است رایت یا کشتن آرزویت

عالم ز عشوه پر کن دلها به غمزه بشکنکس را نماند رویی کارد سخن به رویت

آشوب شهر جویی بربند راه وصلتخون ریز خلق خواهی بگشای بند مویت

اینک مجیر و شهری در پی به خصمی توبا تو چه جای بیم است با خصم کینه جویت؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets