می دان که باز راه ستم بر گرفته ایکز پیش گوش زلف به خم بر گرفته ای

دریاب کار خود که ز ما دل ربوده ایدزدیده مهر خاتم جم بر گرفته ای

هر جا که بند غم به دلی بر نهاده ایصد سلسله ز پای ستم بر گرفته ای

گفتی جفا و جور بهم بر توان گرفترفتی وفا و مهر بهم بر گرفته ای

خاک توایم خون دل ما مریز از آنکما را ز خاک نز پی غم بر گرفته ای

راضی است دل به عشوه خشک و حدیث تروین قاعده به دور تو هم بر گرفته ای

بشکسته ای زیاده ز دلها دل مجیرپس در بهای وصل به کم بر گرفته ای

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love