صاحبا صدرا! به ذات آنکه کلک قدرتشسنبله گردون و راه کهکشان داند نگاشت

گه به داس ماه نو بدرود خوید سنبلهگه به راه کهکشان در دانه انجم بکاشت

کاشتر و اسب من از دیروز باز از کاه و جوجز که راه کهکشان و سنبله گردون نداشت

گر تو از کهدان جمشیدی فرستی اندکیآن بود سهل و شود مر هر دو را ترتیب چاشت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets