ما را که سر آمد جهانیموز دولت و ملک داستانیم

فرمانده خطه زمینیمآرایش چهره زمانیم

بنگر که چگونه در زمانهرنجور فراق دوستانیم

نی هیچ به کام خوش نشینیمنی آتش دل فرو نشانیم

با این همه کز جلالت و قدرانگشت نمای این و آنیم

گر گوی زنیم و اسب تازیمور باده خوریم و عیش رانیم

نه راحت آن و این بیابیمنه لذت این و آن بدانیم

هر چند که کامران عصریمهر چند که خسرو جهانیم

هر چند که از بزرگواریبر قمه هفت آسمانیم

با غصه و فرقت عزیزانجز نامه غمگنان نخوانیم

تا یاران از میانه رفتندحقا که ز عیش بر کرانیم

اندر سر ما نشان پیریزان نیست که پیر و ناتوانیم

غم موی سپید کرد اگر نیداند همه کس که ما جوانیم

با این همه هم امیدواریمکز لطف خدای درنمانیم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets