فلک باز از نهان خارم نهادستکه پیری پای بر کارم نهادست

مرا خاری چنین ننهاد دیگراگر چه خار بسیارم نهادست

بدین موی سپید ار راست خواهیبنای رنج و آزارم نهادست

مرا تا دهر سنبل یاسمین کردبه دل بر بار تیمارم نهادست

تحکم بین که گردون برگ کافوربه جای مشک بر بارم نهادست

معاذالله که این موی سپیدست!که دل بر جنگ و پیکارم نهادست

به راه عیش بر، دامی است ز اندهکه این چرخ ستمکارم نهادست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate