Ərköyün
Bu küləyi Bakı niyə saxlayıbYatır, durur, çapalayır, döyünür.Dalğalarla dalğalanır, ağlayır,Qayalıqda gileylənir, deyinir.
Daş-divara sürtür soyuq üzünü,Qapımızı döymək ona peşədi.Pəncərəyə elə çırpır özünü,Anlamır ki, sına bilər, şüşədi.
Sanki şeytan kirayəyə tutubduSübhə kimi küçələrdə “işləyir”Nə götürüb, hara gəldi atır o,Təpikləyir, sürütləyir, dişləyir.
Min illərdi bu şəhərdə dolanır,Şuluqluğun səbəbini bilən yox.Ağa kimi küçələrdə dolanır,Ərköyündü, öhdəsindən gələn yox.
Bunu belə şəhər ilə dənizdi,Qızışdırıb üstümüzə göndərən.Baxmaram ki, ərköyündü, əzizdi,Çıxıb yolda dayanaram köndələn.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/fikret-qoca-erkoyun
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Aşiq oldum mən sənə, ey gözləri məstanə qızNə qədər ki istərəm məndən durarsan yanə qız
QarğışMəndən yüz döndərən zalım bivəfa,Səni görüm bir azara gələsən,
ƏlifbaƏlif Allah ilə yad etdim mən Allahu əkbəri,Bəqayi-lə-yəzəldir fani olmaqdan bəri,
Qit'ə: Nazirə söylədim mənə şam gətirNazirə söylədim: mənə şam gətir,Dedi: vallah dolanmıram əlinki