Məcnun dedi: "Ey açan mənə raz,
Lütfilə qılan məni sərəftaz,

Kimsən? Mənə zahir eylə adın!
Bu badiyədə nədir muradın?

Can tazələnir fəsahətindən,
Bü ləhceyi-pürməlahətindən.

Xülqi xoşü ləfzi canfəzasan,
Böylə görünür ki, aşinasan.

Billah nə diyardan gəlirsən?
Nə rahigüzardan gəlirsən?

Gər lalə isən, na dağdansan?
V'ər susən isən, nə bağdansan?

Şirin-şirin təkəllümün var,
Hali-dilimə tərəhhümün var.

Biganədən ummazın bu hali,
Bir ülfətdən degil bu xali.

Bihudə degil bu könlüm almaq,
Gəlmək, başım üzrə sayə salmaq.

Əql olsa idi mənimlə həmrah,
Əhvalından olurdum agah.

Qəm könlümü etməsəydi bitab,
Göz pərdəsi olmayaydi ximab,

Qəflət xələlindən ayrılardım,
Əlbəttə, kim olduğun bilərdim.

Çün məndə yox ehtimali-idrak,
Sən söylə özün ki, kimsən, ey pak?"

Bu qəzəl Məcnun dilindəndir

Öylə sərməstəm ki, idrak etməzəm dünya nədir,
Mən kiməm, saqi olan kimdir, meyü səhba nədir.

Gərçi canandan dili-şeyda üçün kam istərəm,
Sorsa canan, bilməzəm kami-dili-şeyda nədir.

Vəsldən çün aşiqi müstəğni eyler bir vüsal,
Aşiqa mə'şuqdən hərdəm bu istiğna nədir?

Hikməti-dünyavü mafiha bilən arif degil,
Arif oldur, bilməyə dünyavü mafiha nədir.

Ahü fəryadın, Füzuli, incidibdir aləmi,
Gər bəlayi-eşq ilə xoşnud isən, qovğa nədir?

Cəvabi-Leyli

Leyli dedi: "Ey qərineyi-ruh,
Kami-dili-mübtəlayi-məcruh!

Müjdə ki, zəmanə verdi kamın,
Doldu meyi-işrət ilə camın.

Müjdə ki, müyəssər oldu məqsud,
Sövda ilə axır eylədin sud.

Müjda ki, muradın oldu hasil,
Məqsudə səni Həq etdi vasil.

Leyli mənəm, arizuyi-canın,
Kami-dili-zarü natəvanın.

Müştaqi-cəmal idin həmişə,
Möhtaci-vüsal idin həmişə.

Hala ki, müyəssər oldu didar,
Təqsiri-təəllül etmə, zinhar!

Gör dövləti-vəslimi qənimət,
Gəl yanıma, fövt qılma fürsət!

Dil nəzri-vüsali-qamətindir!
V'ər canım isə, əmanətindir.

Çün düşdü məcalın, etmə ehmal,
Gəl nəzrini tut, əmanətin al!

Gər xəstə isən, mənəm təbibin,
V'ər aşiq isən, mənəm həbibin.

Gəl bəzmi-vüsala məhrəm olğıl!
Bir ləhzə mənimlə həmdəm olğıl!

Ver nərgisə lalə ilə rövnəq,
Reyhani-tər ilə zibi-zənbəq.

Firuzəyi et qərini-yaqut,
Qıl tutiyə qəndi-nabdən qut.

Peyvəndi-gül eylə erğəvanı,
Xızra yetir abi-zindəganı.

V'ər aşiqi-mübtəla degilsən,
Məcruhi-qəmü bəla degilsən,

Təqlid ilə göstərib əlamət,
Qılma özünü, məni məlamət!

Bir əqlü fərasət eylə peyda,
Ancaq, bizi etmə xəlqə risva!

Ey gül, bu mənə degilmidir nəng
Kim, olmayasan mənimlə həmrəng?

Mən ərz edəm afitabi-rüxsar,
Sən qılmayasan hərarət izhar?

Mən cam tutam, deyim ki, "gəl al!",
Sən durmayasan ayağa filhal!

İzhari-camalın eyləmək gül,
Bülbül görüb eyləmək təğafül?

Çox təcrübə etmişəm olur az:
Mə'şuqinə aşiq eyləmək naz".

Təqrib ilə ol büti-düara
Bir türfə qəzəl həm etdi inşa:

Bu qəzəl Leyli dilindəndir

Ey qılan şeyda məni, məndən bu istiğna nədir?
Nişə sormazsan ki, əhvali-düi-şeyda nədir?

Gər mənə xəlq içrə pərva qılmadın, mə'zursan,
Böylə tənhalıqda qılmazsan mənə pərva, nədir?

Səhldir gər bilməyib halım, tərəhhüm qılmamaq,
Halımı bilmək, tərəhhüm qılmamaq əmda nədir?

Gül təmənnasında derlər bülbülün qövğaların,
Çün gülü gördükdə qılmaz meyl, bu qövğa nədir?

Ol pəri mütləq məni-rüsvayə qılmaz iltifat,
Ey Füzuli, bilməzəm cürmi-məni-rüsva nədir?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets