ترکم زمی مغانه سرمستمی‌آمد و عقل رفته از دست

مخمور ز باده چشم جادوشوریده ز باد زلف چون شست

در باره سوار بود چون دیدرخسار مرا ز زین فروجست

دستم به لب چو لعل بوسیدو اندر قدمم چو خاک شد پست

برداشت ز خاک رخ پس آنگهبنشاند مرا و خویش ننشست

یک شیشه شراب داشت با خودزان باده که جرعه‌ای کند مست

پر کرد و یکی قدح به من دادواخوردم و دل ز غصه وارست

چون مست شدم ز باده گفتمای ترک کنون که توبه بشکست،

درده می ارغوان و گر نیستدستار من از در گرو هست

ترکم چو شنید همچو جوزادر خدمت من نطاق دربست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. میداد شراب ناب و نقلماز پسته خویش داد پیوست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern