سری دارم ز سودای تو سرمستکه با چشم تو آن را نسبتی هست

به گوشم می‌رسد از هر زبانیکه دیدم چشم مستش رفتم از دست

ز دل بویی ندارد هر که جانشبدان پیوسته ابرویت نپیوست

نپندارم که جز پیش دهانتنشانی ز آب حیوان در جهان هست

دل از خورشید رخسار تو می‌سوختبه زیر سایه زلف تو بنشست

همی زد سرو لاف از سربلندیچو بالای بلندت دید بشکست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. زمین را پای‌بوست می‌دهد دستهمام از ذوق آن چون خاک شد پست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets