نرسیده‌ست به گوش تو مگر فریادمورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم

در همه شهر چو روی تو ندیدم روییکه بر او فتنه شوی تا بستاند دادم

طاقت آمدنم نیست مگر خاک شومتا از اینجا به سر کوی تو آرد بادم

تا رگی در تن من زنده بود می‌ورزمهوس بندگیت وز دو جهان آزادم

اشک رازم همه چون باد فرو می‌خواندور نه من راز تو را پیش کسی نگشادم

هر کسی را بود از دوست تمنای وصالمن بیچاره به امید خیالی شادم

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دوش می‌گفت خیال تو که بیچاره همامخوش نیاسود دمی تا قدمی ننهادم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets