می‌آمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی

دزدیده به سوی من نظر کردکز دوست مباش بی‌خبر هی

در حال و ان یکاد برخواندهر کس که نظر فکند بر وی

خوبان جهان کمر ببستنددر خدمت سرو دوست چون نی

زاهد چو لبش بدید می‌گفتمن توبه نمی‌کنم از این می

هر جا که فتاد عکس رویشگلزار همی شکفت در پی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. می‌رفت و همام در پی اوفریادکنان که هجر تا کی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring