اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوب‌تر است

روح پاک است مصور شده از بهر نظرور نه این حسن نه اندازه روی بشر است

سخنت آب حیات است و نفس مشک و عبیرهر دو را از لب شیرینْت گذر بر شکر است

هر حدیثی که رود پیش هوادارانتبجز افسانه عشق تو همه دردسر است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. رشکم آید که نظر بر دگری اندازییا از آیینه که از عکس رخت بی‌خبر است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love