سر تا قدم به آب حیاتت سرشته‌انددل‌ها مثال نقش تو بر جان نبشته‌اند

گر زاهدان صومعه بینند صورتتعاشق شوند بر تو وگر خود فرشته‌اند

رویی چنین به حسن و لطافت ندیده‌امزین نوع گل دگر به جهان در نکشته‌اند

چون آمدی به منزل دنیا که از بهشتخوبان نازنین را بیرون نهشته‌اند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مست شبانه بود همام از شراب عشقآن صبح‌ها که طینت آدم سرشته‌اند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love