چشم مستش دوش می‌دیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب

گفت کای مشتاق خوابت می‌بردهل یکون النوم بعدی مستطاب

شرم بادت آن همه دعوی چه بودچشم عاشق را بود پروای خواب؟

هر که در هجران بیاساید دمیجاودان از دوست ماند در حجاب

خوابم از بهر خیالت آرزوستمن عتابت را همین دارم جواب

حال ما دور از تو می‌دانی که چیستحال چشم بی‌نصیب از آفتاب

در فراقت آنچه بر ما می‌روداهل دوزخ را نباشد آن عذاب

آب حیوانی و ما در آتشیموه که گر بنشانی آن آتش به آب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بی تو از خوبان نیاساید همامتشنه کی سیراب گردد از سراب

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation