اگر نگار من از رخ نقاب بگشایدبه حسن خویش جهان سر به سر بیاراید

جمال خود به نقاب از نظر همی‌پوشدبه سمع او برسانید، کاین نمی‌باید

از آفریدن شاهد غرض همین بوده‌ستکه از مشاهده صاحب دلی بیآساید

به آستین و به دامان شکر کشند آنجاکه پسته را به سخن یا به خنده بگشاید

لبش به خون دلم تشنه است و من خشنوداز آن که خون منش در نظر همی‌آید

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ولی گر آب حیات است خون من به مثلدریغ باشد کاو لب بدان بیالاید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love