باز روز آمد به پایان، شامِ دلگیر است و منتا سحر سودایِ آن زلفِ چو زنجیر است و من

دیگران سرمست در آغوشِ جانان خفته‌اندآن که بیدارست هر شب، مرغِ شبگیر است و من

گفته بودم «زودتر در راهِ عشقت جان دهم»بعد از این تا زنده باشم، عُذرِ تأخیر است و من

سُبحَه و سَجّاده و مُهری، مرتّب کرده شیختا چه پیش آید خدایا، دامِ تزویر است و من

از درِ شاهانِ عالَم لذتی حاصل نشدبعد از این در کنجِ عُزلت، خدمتِ پیر است و من

با چنین رعنا غزالی، خدعه‌ساز و عشوه‌بازپنجه اندر پنجه کردن، قوّهٔ شیر است و من

هر گرفتاری کند تدبیرِ استخلاصِ خویشتا گرفتارش شوم، پیوسته تدبیر است و من

مَنعَم از کوشش مکن ناصح، که آخر می‌رسمیا به جانان یا به جان، میدانِ تقدیر است و من

تا نویسم شمّه‌ای از شرحِ دردِ اشتیاقاز سرِ شب تا سحر، اسبابِ تحریر است و من

شاه می‌خواهم که گوید در رخِ اعدایِ مُلکقطع و فصلِ این دعاوی، کارِ شمشیر است و من

در نظامِ امرِ کشور، در رواجِ خطِّ عشقآن که بتواند سرافرازی کند، میر است و من

خواجۀ اعظم نظام السّلطنه کز خدمتشآن که نازد بر زمین و آسمان، تیر است و من

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. پیشِ اربابِ هنر در یک دو بیت از این غزلقافیه گر شایگان شد، عذر تقصیر است و من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love