رنج کشد مادر از جفای پسر لیکآنچه کشیدست هیچ رنج نداند

رنج پسر بیشتر کشد پدر، امّاچون پسر آدم نشد ز خویش بِرانَد

مادر بیچاره هر چه طفل کند بدراندنِ او را ز خویشتن نتواند

شیرۀ جان گر بُوَد به کاسۀ مادرزان نچشد تا به طفلِ خود نچشانَد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets