صبحدم کاین مرغ گیهان آشیان
بال بگشاید فراز کوهسار

پنجه و منقار نورافشان او
پرده شب را نماید تار و مار

در چمن پروانه عاشق منش
آن گل جان دار خوش نقش و نگار

از غلاف پیرهن آید برون
پیرهن بر تن درد از عشق یار

بر پرد زین گل به آن گل شادمان
بوسد این را غبغب و آن را عذار



همچنان آن طفلک شیرین زبان
در لطافت آمده چون گل به بار

سالم و سرخ و سفید و چاق و گرد
با دو چشم چون ستاره نوربار

همچو گوهر کز صدف آید برون
آید از شادیچه بیرون شادخوار

بنگرد بر گلبنان خانگی
بال بگشاید همی پروانه وار

دست مادر بوسد و روی پدر
این در آغوشش کشد آن در کنار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love