قنبل الدوله مقبل دیوان
قنبل الدوله مقبل دیوانآن که نبْوَد مثال او شیطان
قد او نیست جز چهار وجبنصف او گشته در زمین پنهان
هیچ سروی به قامتش نرسددر زمانه به هیچ سروستان
نبُوَد همچو قد او سروینه به تهران و نه به تویسرکان
در طفولیت او گذر می کردیکشب از راه رشت زی زنجان
این شنیدم که بچۀ گرگیکون او را درید با دندان
لیک گویند زخم کیرست اینزده او بچه گرگ را بهتان
رفته تا در ادارۀ اوقافکرده او کون خویش وقف جهان
ای بسا خورده وقف مردم راحال از کون خود دهد تاوان
در میان تمام مأکولاتمیل دارد بسی به بادمجان
بیند ار عکس کیر در دریادل به دریا زند بدون گمان
خایه اش دانی از چه پاره شدهبس زَدستند زیر او رندان
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/irec-mirze-qite-75
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
— Lətif:Bulaq üstə duran gözəl,
Məhəmməd bəy Arifə cavabMən kimi xəstəyə əlbəttə ki, həmam gərək,Necə kim aşiqə bir yari-güləndam gərək.
DəyişilirHər "moda", hərnəsnə, həradəm, qərəzhər şey kivar,Fikir, surət, dil və mənsəb, tərzi-əşkal, ixtiyar,
SevdiyimNə müddətdir dolanırsan elləri,Ellər nə diyarə getdi, sevdiyim,