بنوش باده عشرت به دولت و اقبالشکفته باش شب و روز و هفته و مه و سال

بیار باده که ایام غم به خیر گذشتشکفته باش که عارض نمود صبح وصال

بیا که رفت قرار دلم ز بس که تپیدبیا که جان به لب آمد ز شوق استقبال

چنان که چشم من از دیدن تو شد روشنهمیشه روی تو باشد شکفته و خوشحال

به گوش نوگل خود بلبلی چه خوش میگفتکه بی‌جفای خزان کس نگشت فارغ‌بال

همیشه دیده مجنون به ماه مینگردبه یاد عارض لیلی چرا نگیرد فال

سرت ز عشق چو خواهی به اوج ماه رسدتو هم به شوق دل‌آرای خود به گاه و به سال

مکن ملامت ما ناصح از گرفتاریندیده مرغ دلت دام زلف و دانهٔ خال

به روز حیله و دستان وفا ز دهر مجویکه کشته بر سر هم صد هزار رستم زال

همیشه فال نکو زن برای خود مجذوبز فال نیک کس البتّه می‌شود خوشحال

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love