دلی که آینه روی شاهد ذات استبرون ز عالم نفی و جهان اثبات است

مجو که در ورق کاینات نتوان یافتعلامت و اثر آنچه بی علامات است

کسی نجست و نجوید ز لوح هر دو جهاننشان و نام کسی که محو بالذات است

کسی‌که در دو جهانش نه ذات و نه وهم استوجود یافتنش نوعی از محالات است

مرا که عادت رسم و رسوم نیست پدیدچه داند آن که ورا رسم و راه و عادات است

مقام آنکه نباشد مقیم هیچ مقامورای منزلت و زینت و مقامات است

طریق آنکه ندارد به هیچ رَایی روینه سوی کوی خرابات و نی مناجات است

ره کسی‌که به سر پای کرده است مدامنه راه میکده و کعبه و خرابات است

کجا به وجد و به حالات سر فرود آوردکسی‌که حالت او نقد جمله حالات است

کسی‌که هیچ ندارد ز نار و نور خبرورا نه بیم و نه امید نار و جنات است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. وجود مغربی اندر فضای همّت اوستچو پیش پرتو انوار مهر ذرّات است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern