سلطان، سرِ تخت شهی کرد تنزّلبا آنکه جز او هیچ شهی نیست گدا شد

آنکس که زفقر و ز غنا هست منزّهدر کسوت فقر از پی اظهار غنا شد

هرگز که شنیدست از ازین طرفه که یک کسهم خانه خویش آمد و هم خانه خدا شد

آن گوهر پاکیزه و آن درّ یگانه۰ون جوش برآورد زمین گشت و سما شد

در کسوت چونی و چرایی نتوان گفتکاندلبر بیچون و چرا چون و چرا شد؟!

بنمود رخ ابروی وی از ابروی خوبانتا بر صفت ماه نو انگشت نما شد

در گلشن عالم چو شهی سرو چو لالههم سرخ کلاه آمد و هم سبز قبا شد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. آن مهر سپهر ازلی کرده تجلیتا مغربی و مشرقی و شمس و ضیا شد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love