Budur, Gülşa özün qılmaq məzari-yar qurbani
Bir hudəci-dərd içində Gülşa,Dutmuşdu o tale ilə qovğa.Nə səbr əlində, nə qərari,Var idi könüldə iztirari.
Ola yetişə məzari-yarə,Qurban qıla öznü ol məzarə.Yetişdükidə o sərzəminə,Pəs eylədi iltimas əminə.Ümmid budur ki, şahi-aləm,Rüxsət verə kim bulardan əqdəm.Yalquz gedəm ol səri-məzarə,Dərdi-dil edəm məzari-yarə.Bu zümrəyədür təriqi-adət,Yığlamaq içün məzari-xəlvət,Şəh verdi rizavü getdi ol yar,Ta mərqədi-yarə yetdi ol zar,Çün düşdü gözü məzari-yarə,Zur eylədi şövq o dilfigarə.Qoydu gerü bir kənarə səbri,Düşdüvü qucaqladi o qəbri.Yüz qoydu o xakə, qıldı avaz,Çağırdı ki, ey mənimlə həmraz.Həmrahlığın bu idi, ey yar,Kim qılmıyasan məni xəbərdar.Səbr eyləmədün bu suzü dağə,Çəkdün özü guşeyi-fərağə.Qurtardın özün nəmü ələmdən.Peyvəstə bu dəhr edən sitəmdənRəhm eyləmədün bu dilkəbabə,Getdün məni saldun iztirabə.Sağınməgil, ey mənə olan can,Canə verəm imtidadi-hicran.Dil nəqdini gör bu xaksarın,Filhal necə qılar nisarın.Əl vermədi munda çün vüsalın,Bari bula anda ittisalın.Eşq icrə, bəgim, bu narəvadur,Bil aşiqə qayəti-xətadur.Bir yar çəkə özün bəqayə,Bir getmiyə aldana fənayə,Baş qovza olam səninlə həmduş,Yetişdi ərus açgil ağuş.
Muni deyüb ol büti-səmənbər,Çün səbzə özünə çəkdi xəncər.Nəsb eylədi dəstəsin məzarə,Növkini o sineyi-figarə.Bör zövq ilə açdı qəbrə ağuş,Ta qəbrə olunduğunda sərpuş.Tən lövh oldu rüxi-məzarə,Ruh oldu qərin ruhi-yarə.Mərdanə əgərçi qıydı canə,Yetişdi vüsali-cavidanə.Gər desə biri degil müvafiq,Şər’ içidə bu ədayi-aşiq,Öz nəfsinə qəsd narəvadur?!Gər olsa cəhan-cəhan xətadur.Söylə zahir durur bu məzmun?Mərfu’ durur vəbali-Məcnun.Hər fərqə ki eşq saldı sayə,Hər fərdə ki, şövq yazdı ayə,Uymaz dəxi əql edən füsunə,Axir məşhur olur cünunə.Heç kimsənə olmadı xəbərdar,Kim netdi özünə ol diləfgar.Şəh gəldivü düşdü bargahə,Yer verdi o şəhrivü sipahə.Göndərdi rəvan bir-iki məhrəm,Ta kim olalar o yarə həmdəm.Gəldilərü gördülər rəvani,Ölmüş, yatur anda canfədani.Almış anı zəxmi-növki-xunxar,Bərgi-gülü necə kim dələr xar.Agah qılub şəhi-cəhani,Ərz eylədilər o macərani.Şahın oldu siyah ruzi,Birinə yüz artdı döndü suzi.Heyrət ani saldı iztirabə,Dil atəşə verdi, didə abə.Çox yığladı, qıldı ahü nalə.
Heyran qaluban o vəz’ü halə.Yandurdu çigər o macərayə,Rəxt etdi siyəh, girüb əzayə.Qüssalə gəlib yudu o mahi,Olduqda təmam o dəstgahi.Əmr eylədi ol şəhi-vəfadar,Açdılar o qəbri-aşiqi-zar.Ol mərqədə qoydular həm ani,Gəl gör bu cəhani-bivəfani,Ta qılmadı xak olarə sərpuş,Öldürmədi, qılmadı həmağuş,Həmxabə olundu yar yarəBu qəmlü yetişdi qəmküsarə.Şəh verdi oların abü aşın,Hər miskinin düzüb məaşın
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/mesihi-budur-gulsa-ozun-qilmaq-mezari-yar-qurbani
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Vərqa olar ilə xeyrbadi,Qıldı dutuban təriqi-vadi.
Eşitməgdür bu, Möhsün şahü Gülşa fövti-VərqaniOlduqda təmam o şüğli-cansuz,Ol qövm dağıldı, qaldı Bəhruz.
Mücavir olmağıdur bu şəhin ol mərqədi-pakəÇün oldu bəhar aləmaray,Ruyi-çəmən oldu behcətəfzay.
Bu, xətmi-nüsxə bir mö’cizdür ol xətmi risalətdənSaqi, qanı badeyi-rəhiqin,Gündüz yarın, gecə rəfiqin.
Poems by other poets · Love
Fələk, sənə nə adətdir,Ayrılmaq yarı yarından,
Niçin?Bən niçin məsti-eşqi-yar oldum?Bu nə xülya ki, bən düçar oldum?
Naz et, dedim gözələ, işvələr azdırNaz et, dedim gözələ, işvələr azdır,Baş açmadım oynundan onun, bu nə nazdır?
TəcnisQəni Mövlam, budur səndən diləkim,Gələ bir gün bu diyarə sevdiyim,