Majzub Tabrizi · Rubai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مجذوب اگر با تو کسی جنگ کندآن کن که خجالتش به صد رنگ کند
Rubai 69مجذوب تو را به سایه همدوشی بهیعنی که فتادگی و بیهوشی به
Rubai 70مجذوب تو اندیشهٔ هستی نکندپیداست که شعله میل پستی نکند
Rubai 73انسان که ز بیش و کم الم دارد اوگر داند کیست او چه کم دارد او
Rubai 76نور تو زدوده زنگ از صفحهٔ دلخورشید کند ظلمت شب را زایل
Rubai 9دین آر به دست از پی دینار مرواز دیدن زر چو طفل از کار مرو
Rubai 14روزی که ز بیم جمله را دل خونستمنگر به گناه ما که چند و چونست
Rubai 17مجذوب قناعتی که یزدان به تو دادهان سلطنت ملک سلیمان به تو داد
Rubai 22مجذوب ز فکر بیش دلم سوختهایماز دست هوسها به ستم سوختهایم
Rubai 23آن گل مگر از پرده برون میآیدکز رنگ بهار بوی خون میآید
Rubai 24چون بیتو نگاهم به سیاهی پویداشکم به علاج رنگ کاهی پوید
Rubai 26ای کعبهروی که گرم راهی چون پیکهشدار که خاموشی به است از لبیک
Rubai 28دنیا که تو را به مکر بیتاب نمودرنگی به تو هر زمان چو سرخاب نمود
Rubai 36دنیا گر باغ و گر قفس بود گذشتگر خواب و خیال و گر هوس بود گذشت
Rubai 43اسلم میخور که شق اسلم این استرونق شکن همّت حاتم این است
Rubai 49آن قوم که بر ستم دلیرند همهعاجزکش و فتنه و شریرند همه
Rubai 55ای قبله عاشقان جفا کمتر کنخون در دل انتظار ما کمتر کن
Rubai 56چشمم که سرشک لالهگون میآردرازیست که از پرده برون میآید
Rubai 61مجذوب از این جهان فانی بگریزاز دهر چو عمر جاودانی بگریز
Rubai 72بیدوستیت به خضر ننگ است حیاتکافر هم گفت یا علی یافت نجات
Rubai 74ساقی تو ز می به جام مستان کردنوز عشوه به کار میپرستان کردن
Rubai 75جانا دل دوستان شکستن تا کیدر آتش دل بیتو نشستن تا کی
Rubai 80قرآن که بود به راه دین رهبر ماآگاه بود ز حال خشک و تر ما
Rubai 1عالم تن و روح لا اله الا هوستاز دولت مغز آبرو دارد پوست
Rubai 6تا واهمه را ز دل نکردیم به دراین راه خطرناک نرفتیم به سر
Rubai 7زنهار که رخ نتابی از درویشانتا دور نباشی از دعای ایشان
Rubai 16گاه از نفس سینه سوزان پیداستگاهی ز نگاه گرم خوبان پیداست
Rubai 19امروز که ویرانهٔ این عالم خُردپر گشته ز جنّ و دیو چون خانه کُرد
Rubai 31دنیا نه همین ز طفل بیمار پر استاین کهنه رباط از سگ و مردار پر است
Rubai 32کنجی بنشین و گریه تنها میکنگر خنده کنی به وضع دنیا میکن