Nasimi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نقش هستی رقم صورت کاشانه ماستمستی کون و مکان از می و میخانه ماست
Ghazal 39چشم بیمار تو تا مست و خراب افتاده استدر سر من هوس جام و شراب افتاده است
Ghazal 40ساقی سیمین برم جام شراب آورده استآب گلگون، چهره آتش نقاب آورده است
Ghazal 50غرقه در دریای عشقش حال ما داند که چیستاین سخن آسوده بر ساحل کجا داند که چیست
Ghazal 60آرزومندی و درد هجر یار از حد گذشتدر غمش صبر دل امیدوار از حد گذشت
Ghazal 61ای که بردی تو به خوبی گرو از حور بهشتمصحف روی تو را خامه تقدیر نوشت
Ghazal 62دل بی تو از نعیم دو عالم ملال یافتخرم کسی که با تو زمانی وصال یافت
Ghazal 74تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاداز پرده بسی راز نهانی به در افتاد
Ghazal 87دل از عشق پریرویان دل من برنمیگیردمده پند من ای ناصح که با من درنمیگیرد
Ghazal 91بر دلم هردم جفای بیوفایی میرسدوه که بر جان من از هر سو بلایی میرسد
Ghazal 97خوبی و بتا از تو جفا دور نباشدور جور کنی هست روا دور نباشد
Ghazal 117دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟
Ghazal 122صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند
Ghazal 132آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود
Ghazal 152ای با دلم عشق تو را هر لحظه بازاری دگرکار دلم شد عشق تو، دل چون کند کاری دگر
Ghazal 191پیش روی فضل حق جان را یقین قربان کنمسی و دو نور خدا را سر به سر اعیان کنم
Ghazal 192شد ملول از خرقه ازرق دل من، چون کنم؟ساقیا جامی بده تا خرقه را گلگون کنم
Ghazal 194چشم مستش به خواب میبینمکار تقوی خراب میبینم
Ghazal 213طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدنبعد از آن در عالم وحدت دم از الا زدن
Ghazal 214گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدنکار سر سهل است اگر کارم به سر خواهد شدن
Ghazal 219گر طالب بقایی اول فنا طلب کنواندر فنای مطلق عین بقا طلب کن
Ghazal 223با بخت سعد یارم چون هست یار با منشادی چو آن من شد، غم را چه کار با من؟
Ghazal 224گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار منسرخ برآمد از حیا لاله ز شرم یار من
Ghazal 225گر شبی بازآید از در شمع جان افروز منبر چراغ مهر و نور صبح خندد روز من
Ghazal 242دل مردم به جان آمد ز دست آن کمان ابروتعالی الله از آن چشمان، جلال الله از آن ابرو
Ghazal 244در عشق تو ای مهرو! عاشق چو منی کوکو؟تا بر سر ویرانها چون کوف زند «کو کو»
Ghazal 251ای نوبت جمال تو در ملک جان زدهحسن رخ تو گوی «لمن » در جهان زده
Ghazal 254ای جمالت نسخه اسماء حسنی آمدهوی خم ابروت ما اوحی و اوحی آمده
Ghazal 260بر گرد مه ز مشک خطی برکشیدهایخورشید را به حلقهٔ چنبر کشیدهای
Ghazal 267ای ظاهر از مظاهر اشیا! خوش آمدیوی نور چشم مردم بینا! خوش آمدی