Awhadi Maraghai · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگویجان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی
Ghazal 869رخ باز نهادم به سماوات الهیتا بر سر گردون بزنم نوبت شاهی
Ghazal 870گلا، عنان عزیمت به بوستان چه دهی؟بتا، تعلق خاطر به سرو وبان چه دهی؟
Ghazal 876گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سراییما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی
Ghazal 877هرگزت عادت نبود این بیوفاییغیر ازین نوبت که در پیوند مایی
Ghazal 883گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟گفت: چوگان که زد آخر؟ که تو سر گشته چو گویی
Ghazal 886ای نسیم سحر، چه میگویی؟از بت من خبر چه میگویی؟
Qasida 1راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟رحمتی بر من کنی وندر پناه آری مرا؟
Qasida 3گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاببه هرزه میگذرد عمر، وارهان، دریاب
Qasida 11نگفتمت که: منه دل برین خراب آباد؟که بر کف تو نخواهد شد این خراب آباد
Qasida 17دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسیدوز نافه بوی زلف پیمبر به من رسید
Qasida 24مردم نشسته فارغ و من در بلای دلدل دردمند شد، ز که جویم دوای دل؟
Qasida 26چشم صاحب دولتان بیدار باشد صبحدمعاشقان را نالهای زار باشد صبحدم
Qasida 39گر بدینصورت، که هستی، صرف خواهد شد جوانیراستی بر باد خواهی داد نقد زندگانی
Qasida 41اگر حقایق معنی به گوش جان شنویحدیث بیلب و گفتار بیزبان شنوی
Rubai 2گر آدمیی دور شو از دمدمههاور گرگ نهای مگر و گرد رمهها
Rubai 7در کارگه غیب چو نقاش نخستجویندهٔ نقش خویشتن را میجست
Rubai 9دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
Rubai 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Rubai 12جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Rubai 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Rubai 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Rubai 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Rubai 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Rubai 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rubai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rubai 29کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
Rubai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Rubai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rubai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست